Na enkele jaren van omzwervingen in de wijde wereld kom ik eindelijk weer thuis: het Lappersfort. De plaats waar alles begon en idealisme realisme werd (alhoewel we er meer dan een jaar voor het stukje natuurpracht gevochten hebben).

Rustig vaart de Old Piper op het kanaal Gent-Brugge. Het is ’s ochtends vroeg: een sliertje mist opent langzaam de  geheimen van het oude kanaal: de Leiemeersen, de werken aan het kanaal (saai, dood asfalt/plastic werd vervangen door een vooroever met ertussen een rijke fauna en flora), … De wereld is ondertussen tot inkeer gekomen en besefte dat we moeder aarde aan het verkwanselen waren voor stress i.p.v. een veilige rustige haven voor onze kinderen.

Voor mij doemt plots uit de melkwitte wolk een brug naar voren: Steenbrugge-brug: een halfhoge, esthetische brug. Het is de eerste keer dat ik hem zie … ’t is nog mooier dan op de plannen … fietsende BN’ers en studenten zwaaien ons toe terwijl ze onder de brug verdwijnen. Auto’s zoemen naar boven, geen file, geen eindeloos gewacht op voorbijvarende plezierboten, … Het opzet is geslaagd: Brugge bereikbaar houden, binnenvaart stimuleren en de natuur zijn plaats teruggeven.

Even voorbij de brug vermindert de boot vaart, ik stap uit bij Peter en wens de schipper nog veel succes met zijn zwerftochten op de Vlaamsche waterwegen.

Terwijl ik naar het bos toe wandel, bemerk ik plots een heel rijen glimmende auto’s onder de brug (een Park & Ride-zone besef ik later). Ik stop en kijk gefascineerd toe hoe pendelaars hun auto inruilen voor één wagen en dan zo naar hun werk vertrekken.

Rustig wandel ik verder over de Vaartdijkstraat naar het wilgendreefje. Rechts van mij zie ik Schotse hooglandrunderen zich te goed te doen aan het malse gras op de weide. Sijsjes zingen me al tegemoet vanuit hun stekje in de wilgenrij.

Als ik de kronkelende weg insla bemerk ik plots een gids die een groepje jongeren inwijdt in de geheimen van dit stukje paradijs, het Lappersfort genaamd.

Het is iemand van Natuurpunt, ik voeg me bij de groep.

...