Maandag 14 oktober 2002

Ik word wakker rond 7u30. Buiten mijn hut klinkt alles rustig en normaal. De vogels fluiten erop los zoals elke ochtend. Gewoonlijk zou ik nu gezwind mijn bed uitspringen om koffie te maken voor de wachtploeg. Maar ik voel me nog zo moe. De laatste zes weken werd hier constant wacht gelopen. Vanaf 4u30 's morgens en dat kruipt in je koude kleren. Om nog niet te spreken van de voortdurende ontruimingsdruk.

Ik twijfel, zou ik opstaan of niet?

Ik bedenk dat er overal wachten staan en ik op tijd het alarmsignaal zal horen bij een politie-inval. Ik besluit nog even te blijven liggen maar ik ben wel wakker. Ze zullen waarschijnlijk toch niet komen vandaag; want overmorgen zitten Minister Dua en bos-eigenaar Fabricom rond de tafel om te onderhandelen.

Plots verbreekt een ijzingwekkende schreeuw het vrolijke vogelgezang.

In één tel wip ik uit mijn bed en maak m'n vriend wakker en duik mijn kleren in.

Mijn hart gaat als een razende tekeer in mijn hoofd en in mijn keel. Er vormt zich een harde klomp in mijn maag en ik sta te trillen op mijn benen.

In minder dan een halve minuut sta ik klaar met mijn ontruimingspakket op mijn rug. Ik storm mijn hut uit.

Overal rond mij zie ik sportief geklede mannen gewapend met spuitbussen en boeien. "JA, daar nog één", klinkt het. "Pakt ze!". Het volgende moment word ik vastgegrepen en de andere kant opgeduwd. Het enige wat ik kan doen is vloeken en me lostrekken uit de greep van die man. Ik zeg hem dat hij van mijn lijf moet blijven en dat ik niet zal weglopen. Hoe zou ik kunnen; het zit vol van de flikken die er niet uitzien als flikken en die zich niet eens identificeren. Het lijkt alsof de federale sportclub hier binnen gevallen is.

Samen met m'n vriend worden we naar één van de hutten geduwd waar ik een aantal van mijn companen tref; allen geboeid. Hun blikken lijken ontredderd. Er wordt amper een woord gesproken. Iemand probeert z'n snijdende boeien los te maken. Onmiddellijk stormt een flik er op af en begint hem uit te schelden en te duwen. Om erger te voorkomen gaan we rond het slachtoffer staan om hem te beschermen. We roepen en we tieren; dat is het enige wat we kunnen doen. De flik lijkt uit z'n lood geslagen en verwijdert zich dreigend en scheldend. Iemand roept hem na : " Wij zijn geen criminelen, we beschermen gewoon een bos! "

Het volgende moment word ik ook geboeid. Veel te hard trouwens; daar houden die blauwe mannen wel van! We worden naar buiten geleid. Overal zien we flikken en geboeide mensen. De aanblik is pijnlijk! Ik zie zelfs mensen die ik nog nooit gezien heb. Waarschijnlijk zijn die gisterennacht nog toegekomen om ons te steunen.

We worden met negen in één van de vleeswagens geduwd. Onmiddellijk bevrijden we ons zelf van de bloedafsnoerende boeien. Iedereen heeft rooie striemen. Duizenden gedachten schieten door ons hoofd. Wie zou er in de boomhutten zitten? Zijn er mensen de tunnels in geraakt? Vragen zonder antwoord.

Ik maak me zorgen over mijn vrienden. Ik voel me hulpeloos; ik kan me niet vrij bewegen. Ik kan hen niet helpen. Ik kan alleen maar hopen dat het goed met hen gaat en dat de flikken hen geen pijn zullen doen!

Vanuit de vleeswagen zien we de machtsvertoning van de politie. Vancaengehem, de advocaat van Fabricom kuiert rond. Hij heeft een brede glimlach op zijn gezicht. Hoe kan je nu glimlachen bij zo'n trieste gebeurtenis. Wetend dat terwijl we ontruimd worden minister Dua en Fabricom een afspraak hebben om te onderhandelen over de aankoop van het Lappersfortbos. Nu ja, de glimlach siert hem niet; integendeel, het spreekt boekdelen.

Ons groepje wordt als eerste naar de cel afgevoerd. Waar wij ons mochten nestelen op het betonnen slaapblok. Hoe ironisch : wij strijden tegen het beton en dan worden we opgesloten in het beton. Tegen zes uur horen we een agent paniekeren omdat er honderden mensen voor het politiekantoor demonstreren. Wat doet dat deugd om dat te weten!

Na ongeveer twaalf uur opgesloten te zijn worden we gelost. Tegen middernacht zijn de meeste mensen weer vrij. Het weerzien is hartelijk en aandoenlijk. La Familia is weer voltallig.

Zelf ben ik niet gewelddadig behandeld door de politie; op de snijdende boeien , de sympathieke scheldpartijen en wat trek- en sleurwerk van een BOB'er na. In vergelijking met sommige van mijn companen en sympathiserende betogers valt dit in het niets! Ik zal de beelden die ik later op het nieuws zag nooit meer vergeten.

Zondag 20 oktober 2002 : bos-spotting

Lappersfortbos

Bossen hebben een bovenkant, boven bossen

kun je in bovenaardse steden wonen zonder

dat de stad je pijn doet, zonder de wonden

van de wereld. In de glimlach van het plantengroen

en aan de schaduw zonder weerga is elk weerwerk

een akte van geloof, nagenoeg genade.

Maar net onder die bovenkant, binnen bossen

is het bladerdak de adem waarop de afstand

van kabouterstappen traag wordt afgelegd,

de voeten meten in het mos de maat van reuk

en aarde, de stappen zijn hun stap in goud waard.

Laarzen zijn er teveel aan, leegte en laagte

zijn leerzaam voor wie hongert naar hoogte.

Ook bossen hebben een onderkant, varens

slorpen alle gevaren op, laten hinden en konijnen

uit hun greppels en hun hindernissen komen,

hun springen is een bidden in het wild, het schot

dat hun velt is het zoveelste teken van begrip

aan onbegrip, dat hun begrip onbegrepen is.

Hedwig Speliers

Rond 10 uur wandel ik naar het Lappersfortbos. Ik ben een beetje nerveus.

Het Groene Gordel Front (het netwerk van 83 samenwerkende verenigingen dat de bezetters steunt, nvdr.) gaat er wandelen zoals elke zondag om 10u30. Deze keer wordt het een burgerinspectie - een soort BOS-spotting - na de laffe daad van de ontruiming.

Het is de eerste keer sinds de ontruiming dat ik weer het bos in zal gaan. We hebben de ganse week op straat actie gevoerd voor het bos en tegen het politiegeweld. Ik had dus totaal geen tijd om naar het bos te gaan.

Ik verlang ernaar, maar ik weet dat het een pijnlijk weerzien zal worden. De grove ontruiming zal zeker wrede sporen achtergelaten hebben.

We wandelen met honderdvijftig het bos binnen. De onthutsing is groot. Overal vernieling. Platgereden boompjes, gesneuvelde planten. Een breed verwoestend bulldozerspoor loopt kriskras door het bos. Sommige plaatsen zijn zo erg vernield dat we ze amper herkennen. Onze natuurgids is volledig zijn oriëntatie en zijn kluts kwijt. Ze hebben kennelijk niet op een boompje gekeken. Het is heel duidelijk dat deze mensen geen respect hebben voor de natuur; voor het leven. De aanblik is pijnlijk, de emoties lopen hoog op. Het Lappersfort is gedeeltelijk onherkenbaar geschonden!

De huisjes en de villa die er stonden : vakkundig vernield : de ramen ingeslagen en de deuren uitgerukt; de muren half ingeramd. De spirituele graffiti herinnert ons aan betere tijden. Het bezetters-fort, door kunstcritici vergeleken met Land-art van Documenta in Kassel : vernietigd tijdens Brugge 2002! Schaam U ! Overal in het bos slingeren sporen van bezettingsresten : het doet denken aan de lege getto's van Krakau, Polen. Heeft men soms de Gestapo ingehuurd??? Waarom moest het zo brutaal eindigen???

Sporen van mijn ziel geplakt tegen de muur.

Aan stukken gescheurd en open gesmeerd

op het gewapend beton.

Het versteende pad levensloos.

De aarde schreeuwt

vanuit haar verharde tombe

vanuit de chemische martelkamer

en wij?

Wij lopen erop.

's Namiddags om 15 uur start de landelijke protest-betoging op het Zand. Ik verwacht ongeveer 1.000 mensen. Het worden er meer dan 4.000! Na de onluisterende beelden van deze morgen in het bos; doet het deugd deze massale betoging te mogen zien. Hartverwarmend. We staan er niet alleen voor!

Na de redding van het Lappersfort door een mogelijke aankoop door Minister Dua is dit het mooiste geschenk voor ons. Zoveel steun, zoveel begrip. Zoveel beweging. Maar ook verontwaardiging. Dit zijn de mensen waarin ik geloof. Niet in de politiekers en de corrupte machthebbers. Neen, ik geloof in echte mensen die niet vergeten zijn waar het leven werkelijk om gaat.

Vrijdag 8 november 2002

Het vierde leerjaar van de Freinetschool ‘De Torteltuin’ uit Poperinge bezoekt de hoofdzetel van Fabricom in Ukkel. Ze gaan een zelfgemaakt boom-monument afgeven. Hopelijk opent hun boom-monster de ogen van de immer anonieme NV groupe Fabricom. ’s Avonds horen we hun relaas op radio 2 West-Vlaanderen.

Vrijdag 15 november 2002

Samen met “ tweehonderd Lappersforters” bezetten we ’s morgens heel vroeg de vestigingen van Fabricom in Oudenaarde, Gent en Ukkel. Van een verrassing gesproken.

Dinsdag 19 november 2002

De leerlingen van de Torteltuin hebben mij en mijn vriend uitgenodigd naar hun school. Wat een mooie ervaring : kinderen die op school het Lappersfort aankaarten en het geleden politiegeweld in een lied aanklagen!

Zaterdag 23 november 2002

Vanmiddag hielden we een "reclaim the streets voor het Lappersfort" door de winkelende binnenstad van Brugge. Er waren ongeveer 500 mensen en het was een bont allegaartje. Er was opgeroepen om zich te verkleden. Van 14u. tot 18u. fleurden we de straten van Brugge op. Het was een vrolijke boel. Iedereen vond het heel geslaagd. Wij ook; ware het niet dat de politie de vrede kwam verstoren.

Toen de pers en de meeste mensen huiswaarts keerden vonden ze het kennelijk nodig om de honderd dansende mensen die nog overbleven agressief in te sluiten en te intimideren gewapend met helmen en knuppels. Zeven mensen werden hardhandig opgepakt en 1 persoon is weggevoerd met de ambulance. Verwond door de politie. Velen werden agressief behandeld. Ik zelf werd geduwd en geslagen.

Zelf laat ik me niet intimideren door het geweld en het machtsvertoon van de politie. Ik voel me niet persoonlijk aangesproken als ze mij uitschelden of slaan. Maar principieel moet ik er wel tegen opkomen want het is niet correct : het is brutaal, agressief, onbeheerst en onrechtvaardig. Ik maak me op zo'n moment meer zorgen om de rest. Het is wreed te moeten zien dat een vriend(in) zomaar geslagen wordt en brutaal weggesleept. Alsof het de grootste misdadigers zijn. Het getuigt van zwakte en het onvermogen zich te beheersen. Hoe meer zij hun zwakte tonen; hoe sterker ik mij voel!

Ik heb geen robocop-kostuum nodig, geen helm noch schild. Ik ben niet bang, want ik doe in wezen niets verkeerd. Ik val niet aan, ik ben niet gewapend. In tegenstelling tot de machtstroep voor ons die ons uitdagend omsingelen in vol ornaat. Hoe belachelijk moet deze aanblik niet zijn? Zouden zij dat beseffen?

Geweldloze pracht.

Soepele matrakken betrommelen de camera van het geweten.

(een uitzending Federale flikken om niet licht te vergeten)

Radde eekhoorns vangen in een herfstschoon bos.

Punkkonijntjes uit pijpen jagen, 's morgens in de ochtendmist.

Laat de wet erop los:

zo'n verzet dient definitief geklist...

één vierde der goegemeente gromt heimelijk voldaan.

(één vierde vloekt schande en verontwaardigd spontaan).

Big Cheef Maankunst slijmt en piept het even uit:

" non Duae lex sed dura lex" orakelt die last of the lost.

Laat de goedendag erop los:

't alternatief dient definitief ontbost...

Hoogtewerkers, gladde advokaten grijpen beroepsmatig in 't rond

(Exkuzes en verwondering blijven plakken.In hun bloedserieuze mond.)

Geweldloze pracht blijkt makkelijk te breken.

De vloek van het bos dwarrelt langzaam omlaag.

Riposterend de dwingend- degoûtante regel

van industrieel aanbod en kapitale vraag...

Edoch, om het proper én sierlijk in uw welvoeglijkheid te rammen, heren (gezien o.a. uw Electrabel voorlopig oppermachtig blijft regeren), willen wij - in vertaling - citeren wat Miguel de Unamuno ooit vermocht te beweren:

" vous avez vaincu, messieurs, vous n' avez pas convaincu"...

Brugge 2002? Tevens: theatraal jaar met prestige stank.

En "die Stille" slaapt verder.

Als een kanten Sneeuwwitje.

Maar dan wel tamelijk mank.

A.E. Maretak

Zij slaan en schoppen in naam der wet. En zij mogen dat ook.

Wel ik vind deze wet absurd. Ik vind deze wet die boven de mensen staat levensbedreigend.

In de naam van de macht en het geld mag je leven beschadigen en vernietigen.

Mensen, dieren, bomen, planten.

Een wet die het leven niet op de eerste plaats zet is een VALSE wet. Ik ben voor het leven. Ik ben zelf het leven. Ik gehoorzaam geen levensvernietigende wet. Want anders zou ik mezelf verloochenen.

En als iedereen eens goed zou nadenken met een heldere blik en geest; dan weet iedereen dat. Dan ziet iedereen dat deze wet niet juist of rechtvaardig is. Een klein kind ziet dat.

Ik vraag mij af hoe lang mensen zich nog zullen blijven vastklampen aan die valse wet, de illusie. Laten we hopen dat ze er niet te vast aan hangen; want het is reeds aan het afbrokkelen. De mensheid zou dom zijn als ze deze rotzooi in stand houdt.

Het is tijd voor iets nieuws; iets levends bewegend in harmonie. Wat dacht je van anarchie?

Zondag 24 november 2002

Ondertussen treden Willem Vermandere en Indianenopperhoofd van de Kayapo-Indianen Raoni uit het Regenwoud toe tot het "beschermcomité van het Lappersfortbos en de Chartreusenatuur". Op het benefietoptreden voor het regenwoud deed Raoni een dans voor het Lappersfort. Willem Vermandere stuurt ons zijn oude lied over de gevelde bomen en ik ben ontroerd. Het draagvlak voor het integrale behoud van het Lappersfort blijft groeien midden de mensen...

De bomen

Daar liggen dertig bomen geveld

langs de weg die leidt naar Veur'n

'k hè ze zien liggen en 'k hè ze geteld

en ik peinsde, hoe kan dat gebeur'n

want de wind kan hier al zo vreselijk loeien

en de vlakt' is zo bloot zo oneindig

en 't is voor nen boom al zo moeilijk te groeien

en der zijn d'r hier al zo bitter weinig

Daar liggen dertig bomen geveld

ik kon mijn oren eerst niet geloven

maar de kinders in 't dorp hèn 't mij verteld

en ik peinsde, dat is lelijk gelogen

want ze staan daar zo schone, mee met de wind

die komt van de zee daar in 't westen

bomen gelijk da'j z' hier nu nergens meer vindt

hoge kruinen met vogelnesten

daar liggen dertig bomen geveld

je moet daar niet om rouwen

want bomen zijn vals en plegen geweld

langs de weg zijn ze niet te vertrouwen

den eik is sterk lijk gewapend beton

en de populieren hèn een droge kele

platanen zijn schurftig en den olm ongezond

en de wilgen zijn d'r hier toch veel te vele

daar liggen dertig bomen geveld

de wortels nog diep in d'eerde

verkapt en verzaagd voor een pootje geld

bomen van onschatbare weerde

ik probere 't verdriet van de bomen te verstaan

daarom hè 'k dit liedje gezongen

nen boom is gemaakt om rechte te staan

met zijn armen naar den hemel gewrongen

Willem Vermandere

Dinsdag 26 november 2002

Eén van mijn dromen is waargekomen. Dat meer mensen in Vlaanderen en in mijn stad Brugge hun ogen openen en zien dat het anders kan. Ik droomde ervan en het is vervuld. Het leek eerst een naïeve droom en toch, ... een tijdje later werd hij werkelijkheid!

Ik heb nog veel mooie dromen; oneindig veel. En ik ben niet de enige. Er zijn massa's mensen met mooie dromen. Al die dromen worden de wereld ingestuurd; hou dat maar eens tegen !

En jij; waar droom jij van ...?

Joke van het Lappersfort