Ter gelegenheid van Driekoningen zendt het Groene Gordel Front een Ode aan de ARISTOCRATIE de wereld in. Vriendelijk aangeboden aan de Fabricom groep die straks van de Driekoningen aarde, water en een boompje uit het Lappersfort ontvangt.

De egocratie

Maar vooraleer we aan aristocratie toe zijn, is er een hele weg af te leggen ... en die begint bij de geboorte. Bij zijn geboorte is de mens een bundel driften. Doelgericht zijn die 'natuurlijk' uitgerust met een dosis narcisme: de energie en gerichtheid waarmee de mens alles in het werk stelt om zichzelf te handhaven. Eigen overleven eerst. Dat is (voorlopig) ook het enige.
Ik en ik alleen eis - daarin gestuurd door het lustprincipe - uit alle macht de maximale bevrediging van zijn behoeften, ttz. mateloos, totaal, hoe dan ook, en wel meteen. I want it all and I want it now! Het resultaat van deze egotrip is niet alleen de bevrediging van de behoefte, maar ook de lust die dat met zich meebrengt, de lust... om zichzelf! IK ben een god in 't diepst van mijn gedachten, le Roi Soleil...Dit totalitair egosysteem is 'ten dode' opgeschreven. Enerzijds omdat het weliswaar de mensenrechten erkent - maar dan wel uitsluitend voor zichzelf (IK eerst want IK is enig!) - anderzijds is het ook zo verschrikkelijk eindig, uitzichtloos, vol-ledig, eenzaam, arm. Een niet zo splendid isolation. De realiteit buiten dat imaginaire IK, namelijk het reële binnen, en de buitenwereld, en de anderen, bestaan slechts in versmelting (en dus niet écht), of als object van zelflust, of gereduceerd tot instrument van eigenbelang. Wat niet IK is, bestaat eigenlijk niet: gaande van onverschilligheid, verdringing, wegselecteren tot elimineren. Maar de realiteit laat zich niet zomaar buitensluiten en stelt sowieso paal en perk aan die EGOCRATIE, aan de wens van alleenheerschappij, alleshebberij en grenzeloze expansiedrang. Willens nillens wordt het - uiteraard - zelfingenomen wicht, oh ironie, juist door zijn extreme hulpeloosheid en afhankelijkheid uit zijn idyllische roes 'ontzet'- Paradise Lost - en uit noodzaak geconfronteerd met de toch alomtegenwoordige buitenwereld. Dus met andere wetmatigheden dan zijn egocratie, namelijk met chaos, met natuurwetten, met de normen van redelijkheid en zedelijkheid, de cultuur.

De aristocratie

De ontzetting uit de egocratie is een gelukkige zaak. De bres in het totalitair systeem doet het échte IK ontstaan én... een wereld daarbuiten. Bovendien openen zich nu tenminste nieuwe mogelijkheden. Eindeloos. A never ending story. De mens als natuurelement is namelijk niet één en al began met zijn bestaanszekerheid, sluimerend verlangt hij naar bestaanswaardheid = zo goed mogelijk leven, geluk. En ziedaar: enerzijds zal hij zich onder druk van de buitenwereld en uit eigenbelang in de cultuur integreren, zich (de) cultuur eigen maken, anderzijds zal zijn energie - die meer is dan hij nodig heeft voor zichzelf - zich ook beginnen richten naar de buitenwereld, de anderen, niet enkel en alleen als bron voor zijn noden, maar als mogelijke bron voor zijn graag bestaan, voor zingeving van zijn bestaan, en ontdekt hij tevens zichzelf als mogelijke bron voor het graag zijn van het andere, de anderen... DIERBAARHEID, a never ending story.
Het "ik" is op zijn plaats gezet en wint zo aan bescheidenheid, en tegelijkertijd ontwaakt de ARISTOCRATIE.

En aristocratie kan je leren, elke dag... Maar dat dit geen éénvoudige zaak is, wil ik toelichten via 'cultuur'. Cultuur is namelijk 'de bebouwing van de aarde met de gewassen van menselijkheid' (K. Boey). Dit kan op een zinverloochenende, necrofiele wijze, of op een zinstichtende, biofiele wijze : het overwinnen van de schaarste, het afwijzen van geweld, het ontplooien van een harmonie met de anderen, de omgeving, het Andere. Lieve Maarten, Annelies, Bachir, Geert, Sven,...ons is geleerd, en wij proberen het jullie door te geven, dat je in woord en daad moet kiezen voor mededeelzaamheid, zorg, trouw, eerlijkheid, verantwoordelijkheid, gelijkwaardigheid, liefde, weten en geweten, vrede, vrijheid, vreugde,... en wel omdat het leven, en niet alleen dat van IK en jij, maar ook dat van wij(k) tot wereld, en ook dat van de komende generaties de moeite waard is om het tot zijn recht te laten komen, om er zijn uiterste best voor te doen! Duurzaamheid en dierbaarheid, een kwestie van aristocratie. Helaas levert de aanblik van de wereld vooral het tegendeel. Vices privés, vertues publiques! Dit lijkt eerder het tijdperk van het eigenbelang, behekst door economische groeicijfers en genetische kansen, door beton en machtswedloop, door oorlog met de vreedzaamste (wreedzaamste ?!) bedoelingen, met politici die zonder scrupules dorpen van de kaart laten vegen, snelwegen en sneltreinen opdringen, in naam van het algemeen belang de voorkeur geven aan succesrijke tweeverdieners en prestigebouwsels, boven straathoekwerkers, sociale huisvesting, naar erkenning en werk zoekende jongeren. Wat zij nog democratie noemen is een handel in compromissen tussen partijen die hoe langer hoe meer op elkaar gaan lijken, vooral met zichzelf bezig zijn, en daardoor voorbijschieten aan hun functie van samenlevingsopbouw op basis van duurzaamheid en dierbaarheid.

Geen democratie zonder aristocratie

Van Rio tot Antwerpen, van Argentinië tot Brugge, groeit vanop de straat verzet én aristocratie.
Ook stRaten-generaal wil een dwarsligger zijn én een hefboom om via burgerparticipatie bij te dragen tot de bescherming en de bevordering van de kwaliteit van het leefmilieu. Daarom verzetten wij ons tegen business as usual, waarmee we zowel de economische suprematie bedoelen, als de oude politieke cultuur. Tegen de vaak onwettelijke, onrechtmatige en irrationele praktijken van het politieke en economische establishment. Tegen het totalitarisme en extremisme dat in onze zogenaamde beschaving nu eens sluimert, dan weer hoogtij viert. Tegen de meedogenloosheid van de ik-cultuur. Tegen desinformatie, manipulatie, propaganda. Natuurlijk moeten we een beetje rebels zijn in weerwil van de bierkaai, de tegenmachten, personvrijheid, en het ongeloof en wantrouwen van de politici jegens de burger. Rebels tegen de gemakzucht, de onverschilligheid of zelfs de gÃ?ne ten overstaan van maatschappelijk engagement en idealisme. Want we zijn niet weinig utopisch. We willen individuen, buurtcomité's, actiegroepen, NGO's, ambtenaren, verkozenen, dichter bij elkaar brengen om samen opnieuw politiek en democratie uit te vinden. We willen niet alleen klachten, maar vooral krachten bundelen. We willen als vak- en ervaringsdeskundigen participeren in lokale, regionale en internationale overlegorganen. We willen samen de politieke agenda en de besluitvorming op een ernstige basis en op een correcte wijze beïnvloeden. Samen kunnen we problemen aanpakken die ons allen (zouden moeten) aanbelangen, en dromen van een betere wereld...

We staan achter al uw dromen

Niet alleen Electrabel staat achter onze dromen, wereldwijd groeit het aantal ondernemingen die hun maatschappelijke verantwoordelijkheid willen nemen. Zij richten stichtingen op waarmee zij zich engageren voor cultuur, natuurbehoud, wetenschap,...

Zou het geen koninklijk gebaar zijn indien Fabricom en Electrabel hun mogelijke verloving zouden bezegelen met een stichting, waarmee zij het Lappersfortbos aan de gemeenschap zouden ter beschikking stellen en daardoor ook zichzelf en de politici de natuur teruggeven die hen misschien ontgroeid was ...

Ik wens u veel aristocratie toe bij uw beslissing!

Noortje Wiesbauer,
actief in STrATEN-GENERAAL
en lid van het beschermcomité van het Lappersfortbos en de Chartreusenatuur