De verdwenen stammen
Steeds verder levend, steeds sterker wordend, krachtiger. Verbannen uit de stad, maar niet uit het hart. Verstoten uit de maatschappij, doch voor eeuwig genesteld in de ziel. Verdreven in de woestenij waar het leven hard en wild is. herdacht in mythes herrezen in legendes bezongen in liederen met liefde gemaakt door hen die hun daden, gedachten, idealen herinneren, bewonderen, koesteren als een kostbare schat De overlevenden, Gedwongen, gevlucht, verworpen, verscholen. Onbewust bevrijd door diegenen die hen verwensten, verboden. De verdwenen stammen; zij leken verloren. Thans in het heden zijn zij terug opnieuw herboren. Laat los die pijn
Laat los die pijn!
Werp af die ketens! Verzoen je met kwade herinneringen. Laat het verleden vervagen. Kom op blote voeten in alle onschuld als een kind zuiver wonderlijk met open handen met open hart heb geen verwachtingen koester geen illusies laat je meedrijven. Maak plaats voor nieuw leven. En het werd lente
En het werd lente...
De zon brak door de takken van de bomen en overgoot de wereld met een warme gloed.
Overal ontsproot nieuw leven, kleine groene knopjes, boordevol energie zoals de harten van ons gezelschap. Ze liepen doorheen het bos ze hoorden de bladeren ruisen maar het was het blad niet dat bewoog; nee, het was de onzichtbare wind, die zich kenbaar maakte door het blad te laten bewegen door het te laten zingen. Zodat wij de wind toch zouden zien en horen in de beweging en het ruisen van het blad opdat we zouden weten dat ze er is opdat wij het zouden geloven. (Joke, Brugge gedraaid)
|