stof waait over wijsbegeerte
aan de rand waar rafels vertrouwen
ritmes herbeleven
doch in doodsdrift slaat zelfs koffie groen uit
verdraagzaamheid overgelepeld
van cynisme naar tederheid
wacht op een nieuwe start
waar realiteit zacht zal over stromen
tot bevooroordeelde spinsels
hun hazenpad kiezen
drentel ik expliciet in zwijgend schrijven
want dat maakt mooie herinneringen
als ontrimpeld ontwaken
tussen chaos van realiteit
getint door de maatschappij
niet door rassen
besef ik
op menselijkheid staat geen kleur
door action
Sabine Luypaert
|