wijl leven schuchtig wegsijpelt

langsheen bos en lover
met ogen gericht op verder
berust vrede door wolken
voorbij de kim na het panorama

 

Maanlichtvlekken strelen bast
zacht en genadig

het moment een jonge twijg

en een enkele bladruis
het donkere moment naderen

 

met leven zo kort

valt deernis ten dele
van resten weg

nog te gaan tot humus

 

overschaduwd door valavond

en weer onttrokken aan de dag

rest enkel nog een houtkreun
zonder geestdrift 

 

Sabine Luypaert